Hoxe temos a nosa alma de loito pola mala nova de sermos un menos na nosa pequena comunidade educativa. Nunca é doado asumir que as nosas vidas teñen un fin, e menos cando esa persoa está no comezo da súa vida. Ás veces atopámonos con estas situacións que nos deixan o corazón cheo desta dor e desta tristura que non nos deixarán esquecelo.
Moito ánimo a todos os que nalgún momento poidemos disfrutar do seu sorriso. Queremos dende aquí dar ánimos á súa familia, Provoca unha tristura inmensa contemplar como xóvenes con toda a súa vida por diante nos abandonan, deixándonos con esta sensación de dor e de impotencia, con este resquemor de que a vida é inxusta.
Descansa en paz, Juan. Sempre
permanecerás na nosa memoria. Sempre con nós.
No hay comentarios:
Publicar un comentario